می آیم چیزی بنویسم، انگشتانم لحظه ای روی دکمه های کیبرد می گذارم و دوباره چنگ می زنم به موهایم. دو سه تار دیگر را می کنم، دستم را بالا می برم و فوت میکنم،از آن بالا تا کف اتاق گریزش را به تعقیب می نشینم. سرم را بر میگردانم رو به ساعت. هنوز وقت برای به خاک کشیدن و بالا آوردن ثانیه ها مانده است. دو دستم را می زنم به پهلو، سرم را پایین می گیرم، چشمانم را چند ثانیه تاریک میکنم، و دوباره دستانم را بر می گردانم روی کیبرد و مکث میکنم...

: قدیم‌‌ترها کوبه خانه‌ها زنانه و مردانه داشت. وقتی به صدا در می آمد اهل خانه می‌فهمیدند آنکه پشت در ایستاده و انتظار باز شدنش را می‌کشد، زن است یا مرد! درِ خانه هم که باز می‌شد قبل از اینکه چشم بیننده به ته دل صاحبخانه بیفتد، گره چینی‌های پنجره و اُرسی‌هایش به چشمان او حیا می‌داد و تا ته خانه را حریم. اصلا می‌شد به تعداد آدم‌ها طرحی نو در خانه انداخت. اما الان... شاید دیگر مهم نباشد، حیا و اندرونی و بیرونی باید در چشم و دل بیننده باشد.
پروفایل : سعید رایگان ایمیل مدیر وبلاگ

صفحه نخست عناوین مطالب وبلاگ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ دی ٩٠ آذر ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ خرداد ٩٠ اردیبهشت ٩٠ فروردین ٩٠ اسفند ۸٩ بهمن ۸٩ دی ۸٩ آذر ۸٩ آبان ۸٩ مهر ۸٩ شهریور ۸٩ امرداد ۸٩ تیر ۸٩ خرداد ۸٩ اردیبهشت ۸٩ فروردین ۸٩ اسفند ۸۸ بهمن ۸۸ دی ۸۸ آذر ۸۸ آبان ۸۸ مهر ۸۸ شهریور ۸۸ امرداد ۸۸ خرداد ۸۸ اردیبهشت ۸۸

روز جهانی زبان مادری حماقت یا جسارت اتاقی از آن خود گلدن گلوب تکرار راپورتهای یومیّه راپورت های مکتب خانه راپورتهای یویه-مکتب خانه راپورتهای یومیه من الله توفیق

محمود غفوری نرگس اسدی محسن عبدالهی مرتضی موغلی محسن افشار محمد خواجه پور نفیسه رحمانیان علی اکبر شاه محمدی مسعود غفوری محمد حسن جعفری محمد صادقی طاهره فروزش نسیبه نادرپور محمدکاظم جعفری احمد داوودیان مینا غفوری سهیلا جمالی محمد واحدی حامد عبدالهي سعیده رایگان خاطرات آینده